Płonące buki i złote połoniny. TOP 8 miejsc na jesień w Bieszczadach

1. Połonina Caryńska - bieszczadzka jesień w pełnej krasie

Jeśli złota jesień w Bieszczadach kojarzy Ci się z szeroką panoramą, rudymi trawami i kolorowymi lasami ciągnącymi się aż po horyzont – zacznij właśnie tutaj. Połonina Caryńska jest jednym z najlepszych miejsc, by zobaczyć jesienne Bieszczady z góry.

Pełne przejście z Ustrzyk Górnych do Brzegów Górnych ma około 9 km. Po wyjściu ponad granicę lasu zaczyna się najpiękniejsza część wędrówki: otwarty grzbiet i widoki m.in. w stronę Tarnicy, Rawki i sąsiedniej Połoniny Wetlińskiej.

Praktycznie:

• po deszczu podejście może być śliskie – bieszczadzkie szlaki mają miejscami gliniaste podłoże,
• jeśli zależy Ci na zdjęciach, wybierz pogodny poranek lub późniejsze popołudnie, kiedy światło najlepiej wydobywa kolory zboczy.

2. Tarnica - klasyk, który jesienią wygląda zupełnie inaczej

Najwyższy szczyt polskich Bieszczadów nie potrzebuje specjalnej reklamy, ale właśnie jesienią warto zobaczyć go ponownie. Podejście z Wołosatego prowadzi najpierw przez las, który w październiku potrafi być prawdziwym tunelem kolorów. Im wyżej, tym szersza panorama i coraz więcej złotych, rdzawych zboczy.

Najpopularniejszy wariant prowadzi niebieskim szlakiem z Wołosatego na przełęcz pod Tarnicą, a następnie żółtym na sam szczyt. Według BdPN odcinek ścieżki Wołosate–Tarnica liczy około 4,4 km, a wejście zajmuje średnio nieco ponad 2 godziny.

Praktycznie: jesienią różnica temperatur między Wołosatem a odsłoniętym szczytem potrafi być bardzo odczuwalna. Nawet przy słońcu warto mieć w plecaku dodatkową warstwę i kurtkę chroniącą przed wiatrem.

4. Mała Rawka, Wielka Rawka i Kremenaros - trzy cele podczas jednej wyprawy

Ta trasa ma wszystko, czego można oczekiwać od jesiennego dnia w Bieszczadach: bukowy las, otwarte widoki, dwa szczyty i na końcu miejsce, w którym spotykają się granice Polski, Słowacji i Ukrainy.

Z Przełęczy Wyżniańskiej szlak prowadzi w stronę Bacówki PTTK pod Małą Rawką, następnie na Małą i Wielką Rawkę, a dalej na Krzemieniec, nazywany również Kremenarosem. Wariant z zejściem w stronę Ustrzyk Górnych liczy około 12 km.

Jesienią szczególnie efektownie wygląda panorama z Wielkiej Rawki – ponad kolorowymi lasami wyrastają stąd dobrze widoczne połoniny.

Praktycznie: podejście z bacówki na Małą Rawkę jest dość strome. Nie daj się zwieść łagodnemu początkowi trasy – warto zachować trochę sił na dalszą część wędrówki.

5. Torfowiska w Tarnawie - zupełnie inne Bieszczady

Potrzebujesz odpoczynku od długich podejść? Jedź do Tarnawy Wyżnej. Tutejsze torfowiska pokazują Bieszczady od strony, której nie zobaczysz na połoninach.

Przez torfowiska poprowadzono drewniane kładki, dzięki którym można zajrzeć w jeden z najbardziej niezwykłych fragmentów Bieszczadzkiego Parku Narodowego bez wymagającej górskiej wyprawy. Jesienią krajobraz staje się bardziej surowy: zielenie ustępują brązom, rudościom i złotym trawom, a ponad nimi pojawiają się bieszczadzkie pasma.

Praktycznie: to dobra propozycja na spokojniejszy dzień albo przystanek podczas odkrywania doliny górnego Sanu. Warto połączyć ją z przejazdem przez Tarnawę Niżną i dalszą część tzw. Bieszczadzkiego Worka.

6. Bukowe Berdo - jedno z najlepszych miejsc na jesienną panoramę

Nazwa zobowiązuje. Jeśli chcesz znaleźć się nad morzem jesiennych buków, Bukowe Berdo powinno znaleźć się bardzo wysoko na twojej liście.

Na grzbiet można wejść m.in. żółtym szlakiem z Mucznego. Wyżej pojawiają się charakterystyczne wychodnie skalne i otwarta przestrzeń, z której widać m.in. masyw Tarnicy, Połoninę Caryńską i Wetlińską oraz dolinę Sanu.

To właśnie kontrast między surowym, skalistym grzbietem a intensywnie przebarwionymi zboczami sprawia, że jesienią Bukowe Berdo wygląda szczególnie efektownie.

Praktycznie: jeśli zależy Ci przede wszystkim na grzbiecie i widokach, wygodnym punktem startowym jest Muczne. Po opadach również tutaj trzeba uważać na śliskie fragmenty szlaku.

8. Wzgórza nad Soliną - jesienią bardziej kolorowe niż zielone

Po kilku górskich wędrówkach warto zwolnić i wybrać się nad Jezioro Solińskie. Jesienią okolice zapory mają zupełnie inny klimat niż w środku wakacji – jest spokojniej, a wzgórza otaczające jezioro pokrywają się złotem, czerwienią i pomarańczem.

Warto przespacerować się po koronie zapory w Solinie i po prostu ruszyć wzdłuż brzegu jeziora, zatrzymując się w punktach widokowych. Jesienne kolory odbijające się w wodzie sprawiają, że to jeden z najprzyjemniejszych kierunków na spokojniejsze popołudnie w Bieszczadach.

Praktycznie: zaplanuj spacer na późne popołudnie. Przy dobrej pogodzie światło tuż przed zachodem słońca pięknie podkreśla kolory lasów otaczających Jezioro Solińskie. To także dobra propozycja na dzień, kiedy chcesz odpocząć od dłuższych górskich tras.